Denkkaders
Natuurlijk Leren en Klassikaal-Methodisch onderwijs werken vanuit een verschillend denkkader.
Onder een denkkader verstaan wij de aannames die impliciet gedaan worden, maar die de basis vormen van hoe men in de praktijk onderwijs vorm geeft. Natuurlijk leren heeft andere aannames dan het Klassikaal-Methodisch onderwijs. Het is niet mogelijk om vanuit de aannames en uitgangspunten (dus het denkkader) van het Klassikaal-Methodisch onderwijs het Natuurlijk Leren concept te begrijpen en andersom. Dit bemoeilijkt veranderingsprocessen en communicatie.
Een denkkader bestaat uit verschillende aannames die bij elkaar horen. De aannames kunnen moeilijk zonder elkaar bestaan. Zo heeft bijvoorbeeld het Klassikaal-Methodisch onderwijs de impliciete aanname dat mensen op één bepaalde manier het beste leren, bijvoorbeeld in stapjes en volgens een bepaalde methode. De aanname die daarbij hoort is dat het effectief is om één docent deze methode klassikaal te laten aanbieden. Als je in plaats daarvan aanneemt dat mensen op verschillende manieren leren (meervoudige intelligenties) dan is dat niet meer werkbaar voor één docent (zware werkdruk). De tweede aanname is dus nauwelijks meer houdbaar.
Onder de aannames zoals hierboven geschetst behoren diverse theorieën over hoe leren plaatsvindt:
Indien binnen het onderwijs een verschuiving plaatsvindt van het ene onderwijskundig concept naar het andere moet er dus een verschuiving plaatsvinden van de basisaannames waar al het handelen op gebaseerd is. Vandaar dat Luc Stevens het heeft over ‘kanteling’ en Alex van Emst praat over een ‘aardbeving’. Deze verandering is dus niet een verandering die men ‘even’ doorvoert binnen een bestaande school.
Naast consequenties voor veranderingsprocessen, heeft het grote verschil tussen denkkaders ook invloed op de communicatie.
